Céline werd met open armen ontvangen in Ecuador

Nooit had ik van mijzelf verwacht dat ik ooit zou deelnemen aan een buitenlands traject. Mijn belangrijkste reden hiervoor was dat ik het simpelweg niet zag zitten om voor een lange periode mijn familie, vrienden en mijn “westers leventje” achter te laten. Allerlei vragen spookten door mijn hoofd: Wat zal ik daar doen? Zal ik mij niet eenzaam voelen? Kan ik mijn westers wereldje achterlaten? Zal ik mij kunnen aanpassen? Ik, aan de andere kant van de wereld? En mijn vriend? Durf ik dit wel?
Maar ergens diep vanbinnen voelde ik een drang en een wil om deze uitdaging aan te gaan. Ik had zin in een avontuur! Na enkele gesprekken met leerkrachten, familieleden en vrienden hakte ik toch de knoop door: ik wou naar het buitenland!
Zo gezegd, zo gedaan… En daar stond ik dan niet veel later aan de andere kant van de wereld, in Ecuador.

Mijn gastgezin wachtte me vol spanning op aan de universiteit. We vertrokken snel naar hun huis en vanaf dat moment dook ik de Ecuadoriaanse cultuur in. Het was wel even wennen: een andere familie, een ander land, een andere taal,… Kortom, een echt avontuur en dat was wat ik wou! Het duurde niet lang of de familie begon me als een volwaardig lid van het gezin te beschouwen. Ze namen me mee op uitstapjes en op familiebezoek. Hoewel de Ecuadoriaanse en Belgische cultuur mijlenver uit elkaar liggen, kon ik me toch gemakkelijk aanpassen. Blijkbaar bezit ik een groot 'aanpassingsvermogen'. Ik nam al gauw de gebruiken over: het bestek afvegen met een zakdoekje alvorens ermee te eten, na het eten ‘gracias’ zeggen voordat ik van tafel ging, een kruisteken maken, het toiletpapier in een vuilbakje werpen in de plaats van in het toilet,… Na enkele weken voelde ik mij echt thuis!

Intussen volgde ik lessen aan de UTN (Universidad Tecnica del Norte), de universiteit van Ibarra. Met mijn (toen nog) gebrekkig Spaans, werd ik er gedropt. Met mijn woordenboek in mijn hand, mijn beste vriend de eerste weken, probeerde ik snel te vertalen wat de prof allemaal aan het ‘brabbelen’ was. Maar tevergeefs, het tempo van de prof was nauwelijks bij te houden. Gelukkig hadden we de studenten nog! Ze probeerden met handen en voeten uit te leggen waarover de prof het nu juist had. We werden echt met open armen ontvangen.

Later gingen we zelf op bezoek in enkele schooltjes. Ik was erg nieuwsgierig naar hoe het er in de praktijk aan toe ging. Ik was me er van bewust dat de manier van lesgeven anders zou zijn dan bij ons, maar toch was ik verrast! De leerkrachten moesten het stellen met heel weinig of bijna geen materiaal, maar slaagden er toch in de kinderen iets te leren. Fantastisch toch?

Toen we een klasje binnenkwamen gaf de juf een rekenles over optellen en aftrekken. De kinderen zaten allemaal op de grond met een zakje maïskorrels. Dit was het materiaal dat de kinderen ter beschikking hadden om de optelsommetjes visueel voor te stellen. Onvoorstelbaar hoe vindingrijk de leerkrachten daar zijn! Wij kunnen ons niet voorstellen dat wij het zouden moeten stellen met een zakje maïskorrels of zelfs zonder materiaal. We zouden er trouwens niet eens opkomen om maïskorrels te gebruiken! We kunnen hier in België echt spreken over een onderwijsmarkt vol luxeproducten. Wat is er tegenwoordig allemaal niet? Het aanbod gaat van digitale bordboeken tot smartboards, de technologie staat niet stil. Maar in Ecuador is er helemaal geen sprake van een smartboard of digitaal bordboek, ze weten daar waarschijnlijk niet eens dat zoiets bestaat! Toch willen en kunnen zij hetzelfde doel als ons bereiken: ‘de kinderen iets bijleren, laten ontplooien en ontwikkelen’.
Wij Belgen zijn echt verwend! Zie je een Belgische leerkracht al 21 pictogrammen maken zonder enige hulp van een computer?

Na kennisgemaakt te hebben met enkele stadsschooltjes, werden we naar de top van de bergen gebracht. Het contrast met de stadsschooltjes werd bewezen! Kinderen kwamen met gescheurde kleertjes naar school, je kon ze al van op afstand ruiken, zwarte gezichtjes, ongekamde haren, zwarte of geen tandjes,… Het schooltje zelf was ook verschrikkelijk: geen ramen in de klaslokalen, onvoldoende bankjes voor alle leerlingen, geen schrijfgerei, geen werkboeken of werkblaadjes en slechts 3 leerkrachten die alle klasjes moesten runnen. Onvoorstelbaar! Ik keek mijn ogen uit! Dit was zo eng, zo verschrikkelijk,… en toch waren deze kinderen gelukkig. Elke ochtend stonden de kinderen met een lach op hun gezicht bij de schoolpoort klaar, ook al moesten ze eerst de berg beklimmen om de school te bereiken.

Later mochten we in dit schooltje een les over België geven. Het was een grote uitdaging. We mochten geen gebruik maken van de moderne media omdat we anders het contrast met de westerse wereld zouden benadrukken. Daarom schreven we onze lesvoorbereiding in het Spaans met de hand en gebruikten we geen afgedrukte afbeeldingen, maar prenten uit zonnestraaltjes en boeken die we meegebracht hadden uit België. Ook ons didactisch materiaal knutselden me zelf met papier. Kortom, we ervoeren het dagdagelijkse leven van een Ecuadoriaanse leerkracht. En ondanks het gebrek aan materiaal hadden we uiteindelijk toch onze doelstelling bereikt. Met de gebrekkige basiskennis van de kinderen was dit allesbehalve gemakkelijk! Zo vroegen ze bijvoorbeeld hoe het komt dat een boot niet van de wereld valt als hij naar de andere kant van de wereld vaart? Die vraag overdonderde mij een beetje... Wisten die kinderen dan niet dat de aarde rond is?!
Ik was zo verrast door die vraag, dat ze me zeker altijd zal bijblijven...

Ik ben in zekere zin toch trots op mezelf dat ik er in geslaagd ben de kinderen uit Ecuador iets nieuws bij te brengen.

Na deze intense ervaring sta ik sterker in mijn schoenen en heb ik het gevoel dat ik meer zin voor verantwoordelijkheid gekregen heb.
Ik kwam ook in contact met veel verschillende mensen met elk een eigen karakter. Hierdoor zag ik in dat iedereen anders is en mag zijn. Iedereen heeft zijn eigen gedachten, gevoelens en mening die gehoord mag worden.
Ik leerde spreken en luisteren op het juiste moment...

De Ecuadorianen lieten me ook proeven van de plaatselijke levenswijsheid: geniet van het leven! Ik leerde genieten van de kleine dingen en van het moment...